Wel of niet vertellen dat je hoogbegaafd bent?
Gepubliceerd door Marina van Walsum - 7 december 2010
De kwestie van het wel of niet vertellen blijft aanwezig onder hoogbegaafden. In het Nicole Kidman-artikel en in Moet ik het vertellen dat ik hoogbegaafd ben? gaf ik er wat tips over. Het was daar voor mij geen prioriteit om uitgebreid te vertellen wat voor invloed deze mededeling zou kunnen hebben op degene die het ontvangt. De nadruk lag toen op de vraag: hoe breng je het op de meest positieve manier ter sprake? Het antwoord: in ieder geval moest iemand intelligentie als iets moois zien, en je al aardig vinden. Ik gaf daarin aan dat iemand die aan de eerste voorwaarde voldoet, waarschijnlijk zelf hoogbegaafd is.
Hoe dan ook zou de mededeling geen (enkel) negatief effect op de relatie hebben, als aan die twee voorwaarden werd voldaan. Dat moet ik nu ten dele terugnemen. Ik zal vertellen waarom, beginnend bij wat achtergrondinformatie. Zoals ik eerder op de blog geschreven heb, ben ik me enkele jaren geleden bezig gaan houden met oosterse filosofische stromingen.
Ik heb het geluk gehad om tijdens verschillende retraites in het buitenland vele interessante mensen uit alle hoeken van de wereld te ontmoeten, onder wie (relatief gezien) vele hoogbegaafden.
Wat ik nu ga vertellen, is wat gebeurde in de communicatie met een Franse vriend met wie het contact vanzelfsprekend altijd goed is geweest; zo goed zelfs, dat ik een paar jaar terug mijn vermoeden over zijn hoogbegaafdheid bij hem aankaartte. Daarna heb ik het onderwerp laten liggen, omdat hij twijfelde en dat hem geen goed deed. Tot een paar maanden geleden, toen ik zijdelings, met als praktische reden iets te vertellen over mijn werk (volgens de regels, dus) opnieuw over intelligentie begon. Deze keer verwees ik echter naar mijn intelligentie. Wat mij daarna opviel in zijn volgende e-mails waren de slotzinnen. Ineens kreeg ik excuses, en steeds om andere redenen: de ene keer om gebrek aan helderheid, de andere keer om gebrek aan logica of input of betekenis…
Een te opvallende verandering voor mij, om toevallig te zijn. Ik vrees dat het hier weer ging om de ongegronde angst om niet intelligent genoeg gevonden te worden. Het is een angst die ik me kan voorstellen als je een beetje onzeker van aard bent. Maar goed, dat had ik dus niet verwacht richting mij, gezien onze vriendschap. We hadden elkaar allang geaccepteerd.
Eigenlijk moet er dus een advies worden toegevoegd aan mijn lijstje: houd er rekening mee dat ook hoogbegaafden die zich nog niet bewust zijn van de eigen intelligentie of die dat niet (volledig) hebben geaccepteerd, zich onzeker kunnen gaan voelen door je mededeling. Dat ligt niet aan jou, maar aan wat iedereen (letterlijk: iedereen) met hoge intelligentie associeert. Heb je die beruchte (!) mededeling gedaan en merk je plotseling (toename van) onzekerheid, dan kun je dat altijd opvangen door iemand op een gelijkwaardige, respectvolle manier gerust te stellen; door te laten merken dat het contact door jou gewaardeerd wordt, precies zoals het is.
© ALBERTO TERRILE
